Zonnige groeten uit Pakistan

Pakistan Net nieuw in het LOWA PRO-team en toch al op weg naar een expeditie. Simon Gietl uit Zuid-Tirol keert met de Latok-groep terug naar de Chok­toi­gletsjer.

Wachten tot het weer verandert

Wachten tot het weer verandert

In 2018 was hij er al met Thomas Huber, Rainer Treppte en Yannick Boissenot geweest, om de tot dan toe nog niet eerder beklommen noordwand van de 7145 meter hoge Latok I te proberen. Door het grote lawi­ne­gevaar konden ze echter niet beginnen. De berg, en in het bijzonder de noordwand, waarop al veel eersteklas alpi­nisten hun tanden stuk hadden gebeten, had opnieuw gewonnen.

Tijdens hun accli­ma­tisatie voor de gletsjer had het vier­koppige touwteam ook het eerste kamp van de Latok III op 5600 meter hoogte bereikt – toen een belangrijk stap in de richting van voldoende zelf­ver­trouwen voor het eigenlijke doel, de noordwand van de Latok I. Maar nadat het weer was omge­slagen en het risico onevenredig groot was geworden, was er geen sprake meer van de gletsjer of een beklimming van de Latok III. Ze moesten dus onver­rich­terzake terug.

Een ander doel in zicht

In de zomer van 2019 gingen Gietl, Huber en Boissenot weer naar Choktoi, maar nu zonder Treppte. Niet alleen het touwteam was iets anders, er was ook een ander doel. Ze lieten de gletsjer en de fasci­nerende noordwand van de Latok I achter zich en wilden in plaats daarvan de oostelijke buurman Latok III proberen – een goede moge­lijkheid, want de eerste beklimming door Japanners was al 40 jaar geleden.

  • Simon bereikt zich voor op de Latok III

    Simon bereikt zich voor op de Latok III

Volgens de filosofie van Simon Gietl is er maar één manier om een berg te beklimmen: de tradi­tionele zekering met vrienden, wiggen en normale haken.

Simon Gietl Pakistan

“Ik geef de berg de kans om me eraf te gooien.”

Simon Gietl | LOWA PRO Team

Maar zo zag het er aan het begin van de expeditie niet uit. Na ruim twee weken was alles klaar voor het grote avontuur. “Kort­gezegd kon het weer niet mooier zijn. We hadden er enorm veel zin in om eindelijk van start te gaan”, vertelt de LOWA PRO-team­sporter enthousiast over het begin van de expeditie. Om middernacht, bij het licht van de hoofd­lampen, ging het touwteam ingetogen vanuit het basiskamp op weg naar de toegang – maar niemand sprak op dat moment over de reden van de stilte. “We konden of wilden niet voelen dat het zo extreem warm was”, zo verklaart Simon de stemming. Toen ze bij de toegang alles voor het klimmen hadden voor­bereid, hoorden ze het al: de eerste grote rotsval. Omdat het afgezien van de licht­stralen van de hoofd­lampen nog aarde­donker was, was het luide en onaan­gename geluid de enige aanwijzing: “Is het misschien te warm?” Maar dat kon of mocht niet. De motivatie was te groot om meteen weer terug te gaan. “We klommen verder, maar bij iedere stap herinnerde de zachte sneeuw ons eraan dat het gewoon te warm was. Toch kwamen we goed vooruit. Ik was gewoon blij om er weer te zijn. Op die berg die me zo veel geeft en die zo veel betekent”, vertelt Gietl over de reden om het weer te negeren. 100 meter! Zo veel verder is het touwteam gekomen in verge­lijking met vorig jaar. “Toen vervolgens de zon opkwam, was het uit met de pret. We moesten accepteren dat ons gevoel ons al vanaf het begin niet had misleid. Het was gewoon te warm en bij zulke omstan­digheden hadden we hier helemaal niets te zoeken”, moet de alpinist teleur­gesteld toegeven.

  • Het touwteam wil het probleem met het weer niet toegeven

    Het touwteam wil het probleem met het weer niet toegeven

Nog vier weken

Gietl, Huber en Boissenot hadden nog vier weken om het nog een keer te proberen. Eigenlijk geen slechte situatie. Maar ook de volgende dagen zou er niets veranderen aan het mooie weer. “Op zijn laatst om 9 uur 's morgens begonnen de lawines en de steenslag. Daaraan zagen we keer op keer dat het zo geen zin had”, vertelt Simon Gietl. Ook de dage­lijkse updates van het weer­bericht gaven geen hoop. “We hoopten op goed nieuws, maar helaas werd het nog warmer. De nulgra­dengrens steeg tot 5800 meter. Bij de toegang en in het basiskamp was de tempe­ratuur 's nachts op +8 graden blijven steken”, vertelt Gietl over de waan­zinnige situatie. Ze hebben drie weken gewacht en gehoopt. Maar het weer wilde niet veranderen.

  • Een magische nacht komt tot een einde.

    Een magische nacht komt tot een einde.

Simon Gietl Pakistan

“We moesten ons realiseren dat het niet zo mocht zijn. Ook al is het moeilijk, er is één ding dat je moet leren in het leven: accepteer de dingen die je niet kunt veranderen. Het was ontzettend moeilijk om in te zien dat de expeditie voorbij was. Maar één ding heeft me veel geholpen: we zijn allemaal gezond en wel thuis­gekomen en kunnen altijd nog weer terug!”

Simon Gietl | LOWA PRO Team

De schoen

“De Maddox GTX LO is een lichte en super­com­for­tabele schoen om vanuit het basiskamp de omgeving te verkennen of fit te blijven.”

MADDOX GTX LO: De luchtige, lichte en water­dichte multi­func­tionele schoen MADDOX GTX LO voelt zich thuis op elk terrein – op outdoor-vakantie en in de vrije tijd. Met de prak­tische speed-lace­tech­nologie kan de sport­schoen snel en gemak­kelijk worden aangepast aan indi­viduele behoeften, terwijl het GORE-TEX-membraan zorgt voor droog blijvende voeten. Meer …
MADDOX GTX LO

De feiten

Duur:
8 weken
Moei­lijkheid:
moeilijke omstan­digheden
Klimaat:
Land­klimaat